Verliefd op Zuyderzee

In Bunschoten-Spakenburg verrijst aan de Zuiderzeeboulevard een iconisch appartementencomplex. Zuyderzee Wonen, heet het project. En sinds de dag dat de eerste paal van fase 1 de grond in ging in 2013, is dit hét onderwerp van gesprek voor menig Spakenburger. Op de markt, in de haven en bij de voetbalclubs.

Maar, zegt Alex Ruizendaal, vishandelaar uit Bunschoten-Spakenburg: “Ik heb altijd geleerd: als het positieve sterker is dan het negatieve, dan is het goed.” We gingen in gesprek met Alex, want hij heeft in het voorjaar van 2018 samen met zijn vrouw Grietje een appartement gekocht.

Hun oude woning was net helemaal opgeknapt, ze woonden vrij en hadden alle ruimte om zich heen. Alex had zich voorgenomen nooit meer te verhuizen. Al helemaal niet naar een flatgebouw, zoals hij het appartementencomplex noemt. Maar toch hebben ze de stap gemaakt en ze kunnen niet wachten tot ze de sleutel krijgen. Wat heeft hen doen besluiten het appartement te kopen?

We spreken Alex op een zonnige vrijdagmiddag bij zijn bedrijfspand waar de viswagens, wanneer ze terugkomen van de markten in het westen van het land, worden schoongemaakt en voorzien van verse vis. “Maar we verkopen wel de luxere vissoorten” voegt Alex er aan toe. Hij is duidelijk trots op zijn bedrijf en geeft een uitgebreide rondleiding.

Alex, vertel eens: hoe is het zo gekomen dat je over een paar maanden verhuist naar je appartement aan de Zuiderzeeboulevard?

Ja het is heel raar gegaan met ons. Ik dacht namelijk helemaal niet na over verhuizen of wat dan ook. We wonen al 28 jaar in een prachtig huis. We hadden zelfs de hele bovenverdieping net verbouwd en waren echt van plan daar oud te worden. Voor de kleinkinderen was het ideaal, want de school is in de buurt. Ze speelden liever bij opa en oma dan thuis, omdat al hun vriendjes hier in de buurt wonen. Dus verhuizen, daar dacht ik niet eens aan. Ik was één keer verhuisd in mijn leven en dat was zat.

Maar dat veranderde toen een vriend van me begon over zijn nieuwe appartement. We zaten aan de koffie wat te ouwenelen en opeens zegt hij: “Alex, ik heb een appartement gekocht, nou dat zou ook wat voor jou zijn! Ik woon straks aan het water op het mooiste plekje van Bunschoten-Spakenburg.” Natuurlijk kon ik me daar wel wat bij voorstellen, maar ik ga toch niet in een appartement wonen, houdt toch op.

“Jawel Alex”, zei die vriend van me. Hij probeerde me te overtuigen. “Ik wil jou wel als buurman straks! Ik ga Van Wijnen bellen en zeggen dat het wat voor jou is!” Nou zo verliep dat gesprek dus en ik dacht, daar hoor ik niks meer van.

“Ik wil jou wel als buurman straks! Ik ga Van Wijnen bellen en zeggen dat het wat voor jou is!”

Maar op een gegeven moment, ik geloof een paar dagen later, werd ik gebeld door Ellen van Van Wijnen. Van Wijnen? Dacht ik, die heeft vast de verkeerde gebeld. Maar Ellen legde uit hoe ze aan mijn nummer is gekomen, ik geloofde mijn oren niet, hij had nog echt gebeld ook! Ellen stelt voor langs te komen. Maar je weet hoe dat gaat, je laat je dan een beetje overhalen en voor ik het wist had ik toegezegd dat ik samen met mijn vrouw wel langs zou komen in Harderwijk. Hadden we direct een leuk uitje. Op kantoor bij Van Wijnen liet Ellen ons van alles zien. Plattegronden, tekeningen en brochures waar ook echt tijd en aandacht in was gestoken. Maar goed, vanaf zo’n plattegrond is het toch moeilijk te beoordelen. Dus terwijl we die middag terug naar huis reden, besloten we nog een kijkje te nemen bij de appartementen die al gebouwd waren. Echt waar, dat zag er prachtig uit! Toch weet ik nog goed dat ik tegen mijn vrouw zei: Ik zie mezelf hier echt niet wonen. In een flatgebouw, zo dicht op elkaar. Ik kon het me gewoon niet voorstellen.

En terwijl wij samen terug naar de auto wandelden, riep een voorbijganger die zijn hond aan het uitlaten was opeens: “hé Ruizendaal, kom je hier ook wonen?” Ik keek op en reageerde: nee ik niet, maar ik ben net wel bij Van Wijnen geweest in Harderwijk. Ik heb alles gezien op plattegrond, maar het is niks voor ons. Maar jij woont hier wel he? Vroeg ik. “Jazeker” antwoorde hij. En hoe vind je het? “Ja geweldig! Alsof je iedere dag vakantie hebt! Wil je even bij mij kijken hoe het er van binnen uitziet?” Toen hebben wij het van binnen kunnen bekijken en ik moet eerlijk zeggen, ik was onder de indruk. Wat een ruimte in die appartementen!

Maar waarom zouden we verhuizen? We hebben het toch goed. Achteraf gezien was mijn vrouw toen misschien al wat enthousiaster dan ik.

Vanaf dat moment zijn we er toch serieuzer over gaan nadenken. En nog steeds zei ik tegen mijn vrouw, dat het allemaal leuk lijkt omdat het nieuw is. Maar waarom zouden we verhuizen? We hebben het toch goed. Achteraf gezien was mijn vrouw toen misschien al wat enthousiaster dan ik.

Maar dat veranderde toen ik in de weken daarna nog wat mensen sprak. Mensen die zelf ook een appartement hadden gekocht en wisten dat ik was wezen kijken. Onder andere de slager hier uit het dorp. Hij nodigde mij uit om bij hem te komen kijken. Echt waar, mijn mond viel open, zo mooi! Hij zei: “na een lange dag op de markt, kom ik hier echt tot rust.” Hij heeft een prachtig fotobehang van de kust tegen de muur en daarvoor staat een dukdalf in de kamer met een meeuw erop. Je weet wel, zo’n paal in het water met een witte bovenkant. Dat vond ik toch zo fantastisch mooi. Hij was al de tweede die zei dat het voelde alsof je elke dag vakantie hebt.

Het gevoel zat wel goed, maar de sleutel in het hele verhaal was toch wel dat mijn zoon het wel zag zitten ons huis te kopen als wij voor het appartement zouden gaan. Een huis waar je 28 jaar hebt gewoond, verlaat je niet zomaar. Dus toen hij dat aanbood, was het voor ons duidelijk. Dan moeten we het gewoon doen. En zo is het gegaan. We kunnen nu niet wachten tot we de sleutel krijgen!

Meer dan bouwen